Aula Wibauthuis
Opgeslagen kunstwerk in depot  Verhuizer
NIEUWE BEELDEN

Wat zal er gebeuren met het werk van Ittmann is de vraag.
Ittmann een van de initiatie nemers van de Liga Nieuwe Beelden (1954-1969) die ondermeer als doel had innige samenwerking tussen beeldende kunstenaars en architecten, integratie van kunst en architectuur.

Zijn werk is in oorsprong één met het gebouw. Aan de gevel van de voormalige "Zuid Amstel" hangt ook een werk van Ittmann. Januari 2007 staat het pand er verlaten en  desolaat bij en hangt aan de gevel een bord waarop het kavel (niet het gebouw) te koop aangeboden wordt. Ook hier zal sloop volgen.
Het schoolplein, waar de Kletsmuurtjes staan, werd in de jaren vijftig als ontmoetingsplek omschreven. Intern diende daarvoor de aula. De aula, de Griekse stoa van de twintigste eeuw, was in de jaren twintig het primaat van de indertijd nieuwste schoolvorm, het lyceum. oen Tin. de jaren vijftig en zestig architecten van de CIAM, en daarna de kunstenaars van de LIGA, de gemeen-schapszin van de burgers centraal stelden, fungeerden aula's en bedrijfskantines als de kloppende harten van scholen, kantoren en bedrijven. Het was de uitgelezen plek voor monumentale kunst. Architect Gawronski gaf beeldhouwer Hans Ittrnann opdracht voor de aula van zijn Amsterdamse Wibauthuis. De abstracte monumentale sculptuur werd een metershoog en -breed rasterscherm dat sterk aan de bewapening van beton doet denken, gevuld met houten blokjes van verschillende afmetingen. Het gebouw diende indertijd voor de Dienst Stadsontwikkeling (voorheen PW), het Woningbedrijf en de Technische Dienst. In die context is er in het werk een grit, een stratenpatroon van een stad te zien, waarin de blokjes de wijken met gebouwen en woningen voorstellen. Nu, in 2006, de sloopplannen voor het gebouw in een ver gevorderd stadium zijn, wordt dit kunstwerk opgeslagen in een depot, wachtend op een herbestemming.